Los laten

Soms is het besef dat je bepaalde professionele, vriendschappelijke of relationele banden moet doorknippen om verder te kunnen gaan, ook al waren deze in vroegere tijden betekenisvol geweest.

We zitten vaak opgezadeld met overtuigingen die we door ons leven heen hebben mee gekregen of die we zelf in onze rugzakken hebben gelegd. Een bepaalde baan, die je wel doet met overgave, maar enkel omdat je ouders of je partner gezegd hebben dat je er geknipt voor bent, omdat… maar diep van binnen weet je dat je daar niet gelukkig van wordt, het is misschien het moment gekomen om aan loopbaanbegeleiding te doen? Wie weet hoeveel verborgen potentiëel in je zit en een nieuwe carrière ontdekt dat je verder brengt dan je ooit had durven dromen. Of een vriendschap van jaren maar dat je langzamerhand gemerkt hebt dat het geen gezonde vriendschap is, maar eerder toxisch, claimend, possessief of heersend is, waar geen ruimte is voor vrije mening of ontwikkeling.

 

Het durven voelen, en je behoeften durven benoemen, het is geen actie van zwakte maar van kracht en groei: want ook al doet het pijn, de tijd heeft mij geleerd dat loslaten is niet een daad van opgeven maar de dingen accepteren zoals ze zijn.Tijdens ons levenspad hebben we geleerd om dingen en gebeurtenissen achter ons te laten. Vandaag ben je de persoon geworden door alles wat je achter hebt gelaten.

 

In werkelijkheid is loslaten een deel van het leven, ieder stap vooruit is een “loslaten van dat wat niet kan zijn”, dat wat pijn doet, dat wat ons hindert om te groeien en te veranderen.

Soms moeten we dingen loslaten zodat andere en betere zaken op onze weg mogen komen. Wat vroeger goed was, kan op een bepaald moment een storend element worden, dat enkel lijden met zich mee brengt, en zelfs zij die zeggen dat ze van je houden, kan ook zijn dat deze ook jou heeft los gelaten, je kunt het vergelijken met een volle bloem waarvan steeds haar bladeren worden uitgeplukt tot deze geen bladeren meer heeft. En uiteindelijk blijft deze naakt achter, enkel met haar doornen.

 

Liefhebben is ook loslaten, want het lijden wordt meestal veroorzaakt door de liefde. Enkel als we accepteren wat niet kan zijn, laten we ons zelf toe om weer gelukkig te mogen zijn.

 

Het toelaten van de pijn die anderen ons veroorzaken, is ook loslaten om daarna die pijn weer te laten wegvloeien om verder te gaan. Stilstaan in wat we voelen op dat moment en geen weerstand bieden, plaats maken om te rouwen, plaats maken voor tranen, plaats maken om je gevoelens en behoeften te verwoorden en gestalte te geven is helend en maakt dat je kunt groeien als mens en bestand bent tegen de volgende uitdagingen van het leven.

 

In feite is loslaten luisteren naar jezelf, wat jij te vertellen hebt, wat jij voelt en wilt en hieraan invulling geven waarvan jij als mens in deze wereld voor geplaatst bent. Als je altijd in functie van anderen leeft, wat ze van jou denken en je wilt iedereen tevreden stellen, dan maakt je geen plaats om voor jezelf te zorgen en naar jouw gevoelens en behoeften te luisteren. Want je kunt pas dingen loslaten als je jezelf accepteert wie je bent en op zoek gaat naar die persoon die je wilt zijn.